XXX

Zaman keçdikcə Əminənin valideyinləri bir həqiqəti anladı—xoşbəxtlik əslində hər zaman fiziki aktivlikdən asılı olan bir məfhum deyil.
Onlar kənarda təşkil edilən əyləncələrə getməsələr də, zaman-zaman dostlarını evə dəvət edər, Əminənin şərəfinə bir çay süfrəsi açardılar.
Onun ən kiçik uğurlarını belə dəvətliləri ilə birlikdə alqışlayardılar. Həmin anlar Əminə öz məhdudiyyətlərinə baxmayaraq nəinki evdəkilərin diqqət mərkəzində olur, sanki bütün kainatın mərkəzinə çevrilərək hamını öz ətrafında birləşdirməyi bacarırdı.
Bir dəfə belə çay süfrəsi ətrafındakı yığıncağa İslam öz tələbəlik dostu Rəşadı da dəvət etmişdi. Rəşad özü ilə gitara götürmüş, Əminəyə isə elə əsil barabana bənzəyən oyuncaq baraban hədiyyə gətirmişdi.
Rəşad gitarada oynaq hava çalmağa başladı, Əminə isə barabanda onu müşayiət edirdi. Gah barabanın çubuqlarını havada oynadaraq gülür, gah da barabanda ritm tuturdu.
İslam və Nərminə ilə yanaşı hamı Əminəyə təəccüblə baxaraq sevinir, sanki onun musiqi duyumu olmasını elə indicə birlikdə kəşf etmişdilər.
Həmin gündən etibarən Əminə daha aktiv olmağa, ətraf mühitlə daha tez anlaşmağa, ünsiyyətcil olmağa başlamışdı.
Əminənin valideyinləri isə kiçik hadisələrdən xoşbəxt ola bilməyi, bir insanın hər hansı məhdudiyyətinə görə başqalarını, təbiəti, yaradanı qınamağının heç nəyə fayda verməyəcəyini öyrənmişdilər.
Eyni zamanda insanın qarşısına qoyduğu məqsədlərə çatması üçün yalnız öz daxili dünyasına qapılmağın doğru seçim olmamasını, əksinə sosial həyata üz tutaraq mübarizə aparmağın daha effektli olmasını reabilitasiya mərkəzinə gələn digər ailələrə tövsiyyə edirdilər.
XXX

Оnlar özlərinə sevgi və qayğı dolu bir dünya qurmuşdular. İslam hətta avtomobilini elə nizamlamışdi ki, Əminəni arabasıyla birlikdə çox asanlıqla yerləşdirə bilirdilər. Beləcə sərgilərə, parklara, açıq hava konsertlərinə gedirdilər. Əminə açlq havada gəzməyi sevsə də, daha çox meydanlarda, parklarda təşkil edilən açıq hava könsertlərini bəyənirdi.
O, musiqi ritmlərini öz daxilində, ruhu ilə, qəlbi ilə hiss edir, rəqsləri ilə sanki havalarda uçurdu. Artıq o həyatını musiqisiz, rəqssiz təsəvvür edə bilmirdi. Ətrafdakılar onu arabada oturmuş, məhdudiyyətli bir qız kimi görsələr də, Əminənin qəlbindəki alovu duymurdular.

XXX

Hər zamankı kimi Əminənin həyatında rəqsin xüsusi yeri var idi. O, artıq öz emosiyalarını rəqs hərəkətləri üzərindən ifadə edirdi.
İnklüziv uşaqlar üçün təşkil edilmiş dərnək və məşqələlərdə, adaptiv üsullar vasitəsilə Əminə daha da təkmilləşdi və rəqs yarışmalarında iştrak etmək imkanı qazandı. Bu cür çıxışlar ona özünü dah geniş auditoriyalarda tanıtmaq şansı verəcəkdi.
XXX

Novruz bayramı qabağı idi. Əminə gilin yaşadığı rayonun ərazisindəki parkda açıq hava konserti təşkil edilmişdi. Əminə həmin konsertdəki səhnədə yer almasa da, səhnəyə yaxın hissədə musiqinin ritminə uyğun rəqs edirdi. Yenə hər zamankı kimi sanki göylərdə süzür, öz əl hərəkətləri, baxışları ilə azadlığı, məhdudiyyət üzərində qələbəni ifadə edirdi.
Həmin vaxt səhnədə yer almış uşaqların xoreoqrafı da orada, tədbirdə idi və Əminə öz rəqsi ilə onun diqqətini özünə çəkdi. Xoreoqraf onlara yaxınlaşaraq özünü təqdim etdi: Natiq müəllim.
Natiq müəllim əyilərək ehmalca Əminənin başından öpdü, İslamla əl verib tanış olduqdan sonra Nərminə xanımla salamlaşaraq dedi: “Bu qızcığaz çox talantlıdır.
Şəhər mərkəzində keçiriləcək konsertə sayılı günlər qalıb, icazə versəydiniz Əminə ilə bayram coşqulu, rəngarəng və valehedici bir rəqs yaradardıq”.
Əminə ata və anasını qabaqlayaraq: “Bəli mən razıyam”-dedi. Onun belə ünsiyyətcil və özgüvənli xarakteri xoreoqrafa da çox xoş təsir bağışladı.

XXX

Bir neçə gün aparılan gərgin məşqlərdən sonra, ruhun gücü və ümidin simvolu halına gətirilən möhtəşəm rəqs artıq hazır idi.
Əminə şəhərin ana meydanında, minlərlə izləyicinin önündə öz performansına başladı. İncəlik və güvən dolu hərəkətləri, onun ruhunun, əllərinin, qəlbinin rəqsi tamaşaçıları heyran etmişdi, onlar artıq əsil istedadın heç bir əngəl tanımadığının fərqindəydilər.
Əminənin hər bir hərəkətində, simasında, baxışlarında sarsılmaz bir iradə hiss olunurdu və izləyicilər də məhdudiyyətlərin ancaq beynimizdə olmasını astaca-astaca anlayırdılar...
XXX

Xoreoqraf, Natiq müəllim məşqlərin davam etməsini təklif etdi. O, dedi ki, Əminə öz rəqsi, jestləri ilə ətrafdakı insanlarda həddən artıq xoş duyğular oyadır.
Ona görə də məşqlərimiz davam etsin, müxtəlif tədbirlər üçün bir neçə rəqs nömrələri hazırlayaq ki, Əminə bir performansdan sonra pərdə arxasında qalmasın. Belə də oldu. Əminə və Natiq müəllim bir neçə müxtəlif quruluşlu rəqslər hazırlamışdılar. Rəqslərin hazırlanması prosesi Əminədə o qədər xoş təəsuratlar yaradırdı ki, o artıq öz qüsurlarını sevməyə başlamışdı. Çünki rəqslər onda güclü iradə, mənəviyyat və ruh azadlığı hissləri yaradırdı.
O, arzulara çatmaq üçün heç bir maneə olmadığını göstərməklə, digər əlilliyi olan insanları ruhlandırırdı. Onun daxili aləmində əsl inqilab baş verirmişdi— arzuları həyata keçirməyin fiziki qabiliyyət deyil, mətanət və əzmkarlıq məsələsi olduğunu nümayiş etdirirdi. Əlil arabasında rəqs nömrələrini ifa etməsi, Əminəni bir çox məhdudiyyətli gənclər üçün ümid və güc simvoluna çevirmişdi.

XXX

Qazandığı uğurlardan ruhlanan Əminə, digər məhdudiyyətli uşaqlardan ibarət rəqs qrupu yaratmağa qərar verdi. O, mütəmadi olaraq ustad dərsləri keçir, təcrübələrini məhdudiyyətli uşaqlarla bölüşür, rəqsin hər hansı maneə və əngəllərə baxmayaraq hər kəsin danışa biləcəyi bir dil olduğunu göstərməyə çalışırdı.
O, əngəlli uşaqlar üçün dəstəyin və birliyin nə qədər vacib olduğunu başa düşür, onların da bunu hiss etmələrinə nail olurdu.
Əminə müxtəlif yaşda olan uşaqları qrupda bir araya gətirmişdi, dərslərin, məşqlərin keçirildiyi yer, inamın, sevincli ab-havanın hökm sürdüyü məkana çevrilmiş, rəqs bütün iştirakçıları birləşdirərək, onlara yeni təəssürat və emosiyalar bəxş etmişdi.

Ardı var...