Gözəl yaz günlərinin birində, İslamın ailəsində bir qız uşağı doğuldu. Onun sevincinin həddi-hüdüdü yox idi, sanki özünü göylərin yeddinci qatındaymış kimi hiss edirdi. Ailənin ilk övladı olan bu qızcığaz ilin ən gözəl, təbiətin canlanan, insanlara sevinc gətirən fəslində dünyaya gəlmişdi. İslam yenicə doğulmuş körpəsini qucağında tutarkən hiss edirdi ki, onun qızı elə dünyanın ən böyük xoşbəxtliyidir.
Hər səhər yuxudan oyanan kimi İslam qızcığazın yatdığı otağa keçir, onun gözəl və məsum simasına, kiçicik, incə əllərinə, barmaqlarına baxır, onun əllərini ovcunda tutub saxlayır, ona soyuq olub-olmamasını dəqiqləşdirmək istəyirdi.
Qızı ilə keçirdiyi hər an onun qəlbini sevinc və ümid hissiylə doldururdu. Həm də bu qızcığaz adi qız övladı deyil, onun anasının adını daşıyacaqdı. İslam həyat yoldaşı Nərminə ilə də razılaşmışdı, əgər qızları olsaydı, ona İslamın anası Əminə xanımın adını verəcəkdilər. Nərminə isə etiraz etməmiş, əksinə məmnuniyyətlə razılaşmışdı.
Əminənin doğulması ilə ailədə, evdə bir canlanma yaranmışdı. Qonşular, qohumlar hamısı ailəni təbrikə gəlir, evdən gülüş səsləri əskik olmurdu.
İslam düşünürdü ki, ailənin gözəl günləri hələ qarşıdadır. Əminə böyüyüb dil açdıqca, iməklədikcə, ayaq açıb yeridikcə ev daha hərəkətli, daha şən olacaq. İslam ilə Nərminə isə ailədəki ilıq atmosferdən sadəcə zövq alacaqdılar.
Əminənin bir yaşı olacaqdı. Ad günündən öncə onu hər ay olduğu kimi, yenə pediatrın müşahidəsinə apardılar. Müayinədən sonra həkim gözlərində dərin hüznlə bildirdi ki, Əminədə uşaq serebral iflici xəstəsliyi vardır.
İslam və Nərminə bu diaqnozu eşidərkən ümidsizliyə qapılsalar da, amma qısa müddət sonra Əminəyə olan sevgiləri, onu bu xəstəliyin pəncəsindən almaq arzuları onları səbirli, qərarlı olmağa sövq etdi.
Onlar xəstəliyin reabilitasiyası mövzusunda kitablar oxumağa, internet resurslarını incələməyə, daha müasir klinikalar aramağa başladılar.
Hər gün Əminəni müxtəlif fizioterapevtik seanslara aparır, lazımi müalicələrə səbrlə davam edirdilər. Əminəni bir gün ayağa qaldırmaq mövzusunda o qədər qərarlı idilər ki, onları heç bir qüvvə, heç bir əngəl saxlaya bilməzdi.
Zaman keçir, Əminə ilə yanaşı xəstəliyi də “böyüyürdü”. Nə qədər ki, uşaq qucaqda gəzmək aylarında idi, onun heç bir problem nəzərə çarpmırdı. Amma sərbəst oturmaq, hər hansı oyuncağı əlində saxlamağı bacara bilməsi aylarında həqiqətən xəstəliyi aydın görünürdü.
Gözəl gözlü Əminənin gülümsəməsi, səslərə özünəməxsus tərzdə qığıldayaraq reaksiya verməsi onları ruhlandırır və qızcığaza yardım edə biləcəklərinin mümkünlüyünə inamlarını itirmirdilər. Nərminənin qızı ilə keçirdiyi hər dəqiqə onun üçün çox vacib idi. O, qızını qucağına alaraq onun əllərini, alnını sığallayır, onun səsinə reaksiya verərək gülümsəməsinə, ilk dəfə boynunu sərbəst tutaraq başını saxlamasına isə o qədər sevinmişdi ki...O, anlayırdı ki, bütün uşaqlar unikaldırlar, Əminə isə onun üçün ayrı bir dünya idi...

XXX

Artıq bir neçə il keçmişdi. Əminə hələ yeriyə bilməsə də, valideyinləri onu özgüvənli, dünyagörüşlü böyütmüşdülər. Atası ona məhdudiyyətli məhşur alimlərdən, aktyorlardan, hətta Amerikanın prezidentlərindən birinin əlil arabasında olmasından söhbət açmışdı. İslam ilə Nərminənin əməkləri boşa getməmişdi, çünki Əminə özünə inanırdı. Hətta ailənin gündəlik həyat tərzləri də dəyişmiş, özlərinə aid gəzinti, tanışların, dostların dəvət etdikləri əyləncəli məkanlara getmək arxa plana keçmiş, evdəki əşyalar, otaqdakı oyuncaqlar belə düşünülmüş şəkildə Əminənin rahatlığına uyğun hesablanmışdı.
Onların hər bir səhərinin yalnız reabilitasiya məşqələləri və tapşırıqları ilə açılması ailənin yeni reallığına çevrilmişdi. Həmin məşqələlər zamanı Əminə özünü çox xoşbəxt hiss edirdi. Bütün bunlarla birlikdə İslam və Nərminə yeni üsulların, yanaşmaların axtarışında idilər.
Nərminə qızı üçün gündəlik tutmuşdu və Əminənin ilk gülüşü, əllərinin hərəkəti, ilk dəfə hansı sözü deməsi haqqında yazar, nəhayət hər dəfə sonda öz arzu və dualarını da həmin dəftərə qeyd edərdi...

Ardı var...