Hamiləliyin 16-18-ci həftəsində idi. Növbəti skrininq üçün xəstəxanada, qadın şöbəsində USM kabinetinin qarşısında öz növbəsini gözləyirdi...
Amma Ayla ən böyük sirri ailə üzvlərindən gizlətmişdi. Bətnində daşıdığı körpə daun sindromlu idi... Bətnində daşıdığı körpənin xəstə olmasını keçən ay, USM-si zamanı demişdilər... İllərdir həm ana olmaq arzusunun gec gerçəkləşməsi, həm də xəstə uşağı saldırmağa vicdanının yol verməməsi səbəbindən hamiləliyini sonacan daşımasına qərar verdi.
Həm də düşünürdü ki, doğuşdan sonra əri uşağın xəstə olmasını nəzərə alaraq, daha da ürəyi yumşalar və ona qarşı münasibəti yaxşılığa doğru dəyişər, tezliklə ailəsinin içinə qayıdar...
***
Ayla hamiləliyin son aylarını yaşayırdı. O, illərdir yolunu gözlədiyi övladının gəlişini səbirsizliklə gözlədiyi kimi, digər tərəfdən də dünyaya gətirəcəyi uşağın sindromlu olacağını bildiyinə görə eyni zamanda da, içində izah edilə bilməyən qorxu və həyəcan hissi də hökm sürürdü…
Fevral ayı idi. Ayla divanda oturub, pəncərədən görünən səmaya, ağacların yarpaqsız budaqlarına, hərdən də uçub gedən quşlara baxırdı.
Hamiləliyin baş verməsinə nə qədər çox sevinmişdisə, doğumun yaxınlaşmasını bir o qədər həyəcanla gözləyirdi.
Bətnindəki uşağın Daun sindromlu olmasını bildiyinə görə, həmin xəstəlik haqqında o qədər məlumatlar oxumuşdu ki, ona bəzən elə gəlirdi ki, həmin mövzuda seminar belə keçə bilər...
***
Oxumuşdu ki, Daun sindromu 21-ci xromosomun üçləşməsi, trisomiyasıdır. Ona görə də dünyanın harasında, hansı ölkədə doğulmasına baxmayaraq bu uşaqlar bir-birinə bənzəyir.
Həm də 21 mart Beynəlxalq Daun Sindromu günü olaraq qəbul edilib. Aylanın doğuşu isə mart ayına, Novruz bayramı ərəfəsinə düşürdü. Fikirləşirdi ki, məhz 21 mart gününün seçilməsi isə 21-ci xromosomun üçləşməsi idi: mart 3-cü ay, 21 isə 21-ci xromosom idi...”Bəs nədən bu uşaqlara Günəş övladları deyilir” fikri onun beynində fırlanırdı...
Doğumun mart ayına, bayram ərəfəsinə düşdüyünə görə birdən ağlına gəldi ki, 21 martdan, yəni Novruz bayramından sonra günəşli günlərin sayı çoxalır. Düşündü ki, yəqin Günəş övladları deyilməsinin səbəbi elə budur.
Birdən Ayla sanki yeni bir kəşf etmiş kimi, özündən asılı olmayaraq “mənim qızımın adı Günəş olacaq, Günəş” –deyə qışqırdı...
***
Oxuduğu bütün məlumatlarda Daun sindromlu uşaqları nədənsə xəstə adlandırmırdılar, sindromlu, xüsusi, fərqli uşaqlar deyə tanımlayırdılar.
Belə sindromlu uşaqların çox mehriban, sevimli olduğunu yazır, xeyirxaq olmasını deyirdilər. Bu cür fərqli uşaqların çox, həm də çox mehriban olduğunu, ətrafdakı insanlara sevinc bəxş etdiyi artıq bilirdi, ona görə də ərinin bu körpəni sevəcəyinə ümid edirdi... O, düşünürdü ki, mənim dünyaya gətirəcəyim uşaq sindromlu olsa da istedadlı və mehriban, xeyirxaq böyüyəcək...Bu unikal uşağın ayağı ailəmizə düşərli olacaq və həyat yoldaşım məni tək qoymayaraq evə dönəcək. Biz birlikdə qızımızı böyüdəcəyik...Həyatımıza günəş kimi doğan qızıma da elə Günəş adı verəcəyəm...
***
Doğrudur o, aylardır yolunu sevə-sevə gözlədiyi sindromlu övladını dünyaya gətirdi. Amma yerdə qalan hadisələr onun arzuladığı kimi cərəyan etmədi. Ramal heç xəstə uşağı görməyə belə gəlmədi, hətta oradan vəkil tutub boşanma üçün ərizə də vermişdi. Rəsmi iş yeri olmadığına və Rusiya vətəndaşı olduğu üçün bir çox öhtəsinə düşən işlərdən də yayına bilmişdi.
Amma Səməd əmi və Əfruzə xala onun yanında və hər zaman ona dayaq idilər. Bir gün Səməd əmi dedi ki, bala gedək notariusa bu yaşadığımız evi sənin adına keçirim. İnsan nə zaman öləcəyini bilmir...Mən səni küçəyə ata bilmərəm...

Ardı var...

Firəngiz Rüstəmova. “TƏNHA QADIN”. Bakı-2024, 122 səh.