İyun ayı idi. Ramal valideyinlərinin təkidi ilə tətilə, evə gəlmişdi. Bir ay qalmasına baxmayaraq yenə də evdə tapılmırdı. Bəzən dostları, qohumları, bəzən də sinif yoldaşları ilə görüşür, əksər vaxtlarda da evə kim isə qonaq gəlirdi. Beləcə bir ayın necə gəlib, necə keçməsi heç nəzərə çarpmadı. Ramalı aeroprtdan yola salmağa Ayla da getmiş, həm də çox kövrəlmişdi. Ürəyindən Ramalın boynunu qucaqlayıb ağlamaq, ona sarılmaq keçsə də qaynatası və qaynanasından utandığı üçün sakitcə, qürurlu baxışlarla onu yola saldı...
***
İyul ayı idi. Başı evdəki gündəlik işlərə o qədər qarışmışdı ki, birdən yadına düşdü ki, fizioloji, tsikliki analıq halı bu ay olmayıb. Sonradan məyus olmamaq üçün, hamiləlik məsələsini heç düşünmək istəmirdi. Özünü inandırmağa çalışırdı ki, ərini yola salanda keçirdiyi stressdən, həyəcandan disfunksiya başlayıb. Bu cür cəfəngiyat fikirlərlə bir təhər yuxuya getdi.
***
Səhər yuxudan çox tez oyanmış, bir az ev işləri ilə vaxtı ötürərək aptekin açılma saatının yaxınlaşmasını gözləyirdi.
***
İllərdir ərinin yanında olmaması, eyni zamanda övladının da olmaması hər nə qədər onu sarsıdıb, məyus etsə də, bu il onun ili idi gözlənilmədən hamilə qalmışdı.
Hamiləlik testinin iki qırmızı xətt göstərməsi onun üçün gözlənilməz və əlçatmaz idi. İllərlə həmin anları yaşamağı arzu etsə də qismət bu günə imiş.
***
Ayla düşündü ki, heç olmasa bir həftə, on gün keçsin, bu günlər ərzində hamiləliyin olması bir az da yəqinləşsin, sonra həkimə müraciət etsin...
O, gecə yatmazdan əvvəl hamiləliyin 1-ci trimestrinə aid məlumatlar oxuyur, hər səhər isə yuxudan gələcəyə dair düşüncələrlə oyanırdı. Aldığı informasiyalar onu həm əndişələndirir, həm də sevindirirdi.
***
Artıq hamiləliyinin təyinindən on gün keçmişdi. Səhər yuxudan yenə tez oyanmışdı. Bir az keçmiş qaynanası Əfruzə xala da ümumi otağa gəldi.
Ayla Əfruzə xalaya hamiləlik ehtimalı olmasını söyləməyə risk etmədi, düşündü ki, USM cihazında hamiləliyi tam təsdiqlənsin sonra məlumat versin.
Xəstəxanaya gedənəcən yol boyu düşünürdü ki, hamiləliyi onun üçün həyatındakı yalnız arzuedilən dəyişiklik deyil, həm də bir imkandır...Ana olmaq imkanı, bu dünyaya bir həyat bəxş etmək imkanıdır!
***
Əfruzə xala bu yeniliyi, xoş xəbəri eşitdiyində sevincindən ağladı, Min dəfə Allaha şükr edərək nəzir paylayacağını dedi. Elə xəstəxanadan çıxdıda yol boyu tez Ramala zəng etdi.
Hamiləliyi haqqında ərinə məlumat verdikdə onun reaksiyası qənaətbəxş olmasa da Ayla özü çox xoşbəxt idi. Hətta o qədər xoşbəxt idi ki, Ramalın qeyri adekvat reaksiyası onun əhvalını heç pozmadı belə...
Evdə bu şad xəbərlə Səməd əmini də sevindirdilər. Onun da sevincindən gözləri yaşarmışdı. Səməd əmi: “Ayla biz səni doğma bilirik, qız əvəzi qəbul edirik və səndən çox razıyıq” -dedi.
***
Axşam Səməd əmi və Əfruzə xala Ramala yenidən zəng edərək, ona necə xoşbəxt olduqlarını, çox sevindiklərini bir daha söylədilər. Ramal isə hamiləlyin onun üçün gözlənilməz olmasından, hələ karyerdə yüksəlmək arzularından, maddi durumunun isə hələ özünün istədiyi həddə çatmamasından danışaraq, söhbəti finans məsələləri ilə bağlamağa çalışdı.
Həmin söhbət əsnasında Ayla bir qədər məyus olsa da, əhvalı çox da pozulmadı, onun içində böyüyən bir xoşbəxtlik duyğusu var idi...
***
Ayla bütün bu illər ərzində laqeydliklərə ona görə dözürdü ki, geri qayıtmağa yeri və imkanı yox idi. Çünki anası o körpə ikən ölmüş, atası isə yenidən evlənmişdi...
***
Xəstəxanadan Aylaya zəng gəldi, hamiləliyin 11-12 həftəsində inkişaf qüsurlarının prenatal skrninqinin edilməsi üçün USM keçməli olduğunu bildirdilər...

Ardı var...

Firəngiz Rüstəmova. “TƏNHA QADIN”. Bakı-2024, 122 səh.