Qızılgül — gülçiçəklilər fəsiləsinin itburnu cinsinə aid mədəni bitki növüdür və latın d. Rosa adlanır.
Gül Tanrıçanın birbaşa sevgisi ilə əlaqəli xarakterinin simvollarından biridir. Antik Hindistanda, Böyük Ana qutsal gül ilə simvolizə edilir. Asiyada, Tanrıçanın çiçəyi qırmızı Çin gülü olaraq bilinir. Antik Romada gül Venüsün qutsal çiçəyidir ki, hətta modern xristianlıqda Məryəm Ana gül ilə əlaqələndirilir.
Gül eyni zamanda ürək çakrasının bitkisi və onun mahiyyətidir. Gül suyu qəbulu və ya aromatı ürək çakrasını aktiv hala gətirir bu səbəbdən də sevginin, eşqin, şəfqətin titrəşimlərinə sahibdir.
Gülün ürək çakrasının bitkisi olması və onu aktivləşdirməsi inancı bizdə gül mürəbbəsi və gül suyunun ürəyi möhkəmləndirməsinə, qızılgül ətrinin müalicəvi olması (aromaterapiya) kimi inancı, inamı xatırladır.
Bu gün daha çox ətriyyat sahəsində, sektorunda işlədilən Gül/Qızılgül Azərbaycanda hər zaman şəfaverici xüsusiyyətlərinə görə işlədilib, bu gün də həmin məqsədlə işlədilir və tanınır. Səfəvilər dövrünün görkəmli təbibi, alimi olan, Şah Süleymanın sarayında həkimbaşı vəzifəsində işləyən M.Mömin gül suyunun, yəni gülabın ürək, ağciyər xəstəliklərinin müalicəsində, bədəni tonuslandırmaq xüsusiyyətinə görə işlətməyi məsləhət etmişdir. Qızıl gül suyu həm də baş ağrılarında, qulaq və göz ağrılarında, damaq ətinin möhkəmləndirilməsində, çətin sağalan yaraların müalicəsində antiseptik xüsusiyyətlərinə görə istifadə edilirdi. Qurudulub, üyüdülmüş yarpaqları isə sıyrıntıları və yaraları sağaltmaq xüsusiyyətinə malikdir. Təzə ləçəklərdən alınmış gül şirəsi isə dəri altına düşmüş kiçik metal qəlpələrinin xaric olunmasında müalicəyə yardım, Qızılgül toxumlarından alınmış dəmləmə isə büzücü xüsusiyyətlərinə görə diareyada və qan hayxırmada müsbət təsir edir. Qadın xəstəliklərinin müalicəsində isə gül toxumlarından alınmış dəmləmə və gül ləçəklə-rindən hazırlanmış şamlar təyin edilirdi.

Müəllif: Firəngiz Rüstəmova
"TƏBABƏT VƏ MİFOLOGİYA: GÖRÜNƏN VƏ GÖRÜNMƏYƏN ƏLAQƏLƏR" kitabından