Oktyabrın 26-da Gürcüstanda keçiriləcək parlament seçkiləri həm Rusiyanın, həm də ABŞ başda olmaqla Qərb blokunun diqqətini regiona yönəldib. Buna ən böyük səbəb isə hakim “Gürcü arzusu” partiyasının dəyişən xarici siyasi kursudur.

Rəsmi Tbilisi son illərdə təhlükəsizlik ilə bağlı ciddi narahatlıqlar hiss edir. Özü də bu narahatlıq şimal qonşusu Rusiyadan deyil, müttəfiq saydığı Qərbdən qaynaqlanır. Təsadüfi deyil ki, məhz buna görə Tbilisi ilə Qərb arasında soyuq küləklər əsir.

Gürcüstanı narahat edən Qərbin onun daxili məsələlərinə ifrat dərəcədə müdaxilə etməsidir. Qərb bunu faktiki olaraq dəstəklədiyi “insan haqları təşkilatları”, “QHT”-lər və onlar üzərindən təmas qurduğu siyasi partiyalar vasitəsilə edir. Təsadüfi deyil ki, Tbilisi bunun qarşısını almaq üçün iki mühüm qanun qəbul etdi:

1. “Xarici agentlər” haqqında qanun;

2. LGBT təbliğatını qadağan edən qanun.

“LGBT təbliğatını qadağan edən” qanunun qəbulu Qərbə mesaj olduğu halda, “Xarici agentlər” haqqında qanunun qəbulu qabaqlayıcı tədbir mahiyyəti daşıyırdı. Tbilisi bununla Qərbin Gürcüstandakı təsir gücünü zəiflətməyi hədəfləyir. Seçki öncəsi atılan bu iki addımla Tbilisi müəyyən mənada istəyinə nail olub.

Gürcüstanın tədricən Qərblə arasında məsafə qoyması öz növbəsində Kremli də aktivləşdirib. Rəsmi Moskva 2008-ci ildən bəri siyasi münasibətlərin kəsildiyi Tbilisi ilə buzları əritmək, münasibətləri normallaşdırmaq istəyir. Əslində bu fakt belə özlüyündə oktyabrın 26-da Gürcüstanda keçiriləcək parlament seçkiləri həm də Rusiya-Qərb geosiyasi qarşıdurmasının yeni raundunun başlanması deməkdir.

Gürcüstanın tədricən Qərbə qarşı məsafə saxlamasının bir digər səbəbi də verilən sözlərin yerinə yetirilməmisidir. Misal üçün Gürcüstanın Baş naziri İrakli Kobaxidze bir müddət öncə Qərbə açıq şəkildə mesaj verdi ki, bizi Aİ və NATO-ya üzv edin, “Xarici agentlər” haqqında qanunu ləğv edək. Qərb Tbilisinin bu təkliflərini qəbul etmədiyi kimi Rusiya ilə münasibətləri normallaşdırmasını da istəmir. Bu da azmış kimi Qərb Gürcüstanın daxili işlərinə müdaxilə etməkdən çəkinmir.



Aydın məsələdir ki, Qərb Gürcüstanı nə Aİ-yə, nə də NATO-ya üzv kimi qəbul edəcək. Hər şeydən öncə Gürcüstanın içərisində olduğu iki aktiv münaqişə var: Abxaziya və Osetiya. Qərb isə bu münaqişələrin həllində heç bir dəstək vermir.

Bütün bunlara baxmayaraq “Gürcü arzusu” partiyasının hazırda reytinqi yüksəkdir. Yəni seçkilərdə qələbə qazanmaq şansı böyükdür. İ.Kobaxidze Azərbaycanın uzun müddətdir tətbiq etdiyi dövlət siyasəti olan “Balanslı siyasət”i yaxından izləyir və tədricən tətbiqinə çalışır. Reallıq ondan ibarətdir ki, Azərbaycan bu gün Rusiyaya qarşı heç bir beynəlxalq koalisiyaya və ya sanksiyalara qoşulmur. Bununla belə Qərblə əməkdaşlığı davam etdirir. Həmçinin Ukraynaya humanitar yardım göstərir. Bundan başqa Bakı ayrı-ayrılıqda ABŞ, Çin, İran, Hindistan ilə ikitərəfli münasibətləri yüksək səviyyədə tutur. Yəni Azərbaycan bütün güc mərkəzləri ilə münasibətləri müəyyən həddə saxlayır.

Gürcüstan bu gün İ.Kobaxidzenin timsalında “Balanslı siyasət”i tətbiq etməyə çalışır. Lakin bu proses olduqca sancılı keçə bilər. Xüsusilə seçkilərdə hakim partiyanın qələbəsi fonunda Qərbin ənənəvi “rəngli inqilab” ssenarisinə cəhd edəcəyi istisna deyil.

Gürcü xalqı belə inqilabı həyatında bir dəfə yaşayıb. Kənar mərkəzlərdə planlaşdırılıb həyata keçirilən bu cür layihələrə növbəti dəfə isti yanaşacağı inandırıcı görünmür. Bunun fəsadlarını həyatından bu gün də yaşadığı üçün bu inqilab ssenarisinə isti yanaşmır. Qərbin qəlp (saxta) himayəsi artıq gürcüləri həyəcanlandırmır. Son 20 illik tarix cəmiyyətin gözünü açıb. Rusiya ilə münasibətləri düşmənçilik səviyyəsinə çatdırmaq hesabına Qərblə dostlaşmaq gürcülərə baha başa gəldi. Ona görə də hazırkı hökumət balans siyasətinə və qonşularla normal əlaqələrə üstünlük verir. Gürcüstan cəmiyyətinin “Gürcü arzu”suna dəstəyi, rəğbəti həm də bununla bağlıdır. Praqmatik düşüncə, real siyasət, firavan, təhlükəsiz həyat – gürcülər bu sadalananları onlara verən hökumətə səs verəcək. Avantüra dalınca gedənləri isə boykot edəcək