"Hər bir ölkə himndən başlayır. Ölkələrin özləri kimi himnləri də fərqlidir – birində daha çox caz, digərində isə rəsmi pafos var. Ancaq nadir hallarda olur ki, rəsmi tədbirlər olmayanda belə, hansısa bir ölkənin əsas melodiyasını durmadan dinləmək istəyirsən. Belə demək olar ki, olmur. Buna görə də, Azərbaycan Rus Birliyi Konqresinin qurultayı başlamazdan öncə himn səsləndirilən zaman yerimdən qalxanda sürprizin olacağını gözləmirdim. Düşünürdüm, yaxşı, himn səslənəcək, çünki bu adətdir.

Dinamiklərdən gələn ilk səslərlə isə az qalsın kreslodan yıxılacaqdım. Bu Azərbaycanın himnidir?! Bu, mənim üçün əsl kəşf idi, Xəzərin paytaxtında yaşadığım ilk şok idi. Qəribədir ki, mənim (və təkcə mənim deyil) əvvəllər bu musiqidən xəbərim yox idi. Himn demək olar ki, fiziki olaraq təsir edir, özünə bağlayır. İstəyinizdən asılı olmayaraq. Burada hər şey var: faciə, güc, əzab, mübarizə, təzyiq, dərinlik.

Təbii ki, bu zaman məndə himnin sözlərinin tərcüməsi olan bukletdə mətnə ​​baxmaq həvəsi yarandı: “Azərbaycan! Azərbaycan! Ey qəhrəman övladın şanlı Vətəni!” Bir anlıq düşündüm: inanılmaz – bu cür kiçik ölkədə belə akkordlar necə yarana bilərdi? Bu musiqi enerjisi ilə ancaq imperiyanın himni ola bilər. Dərhal hər şeylə maraqlandım məsələn, kim bəstələyib. Dedilər - Üzeyir Hacıbəyov. Bəs başqa nə yazıb? Hacıbəyovla bağlı hər şey artıq mənə maraqlı oldu.

Əgər bu insanların bu cür musiqisi varsa, üzr istəyirəm, bunlar yer planetinin ən son sakinləri deyil. Belə şeylərin baş verə biləcəyi ölkələri barmaqla saymaq olar. Hətta Amerikanın himni onlarla müqayisə oluna bilməz. Azərbaycan isə dəqiq ilk beşliyə daxildir..."