Nanə suyu bədənin açıq yerlərinə çəkilərsə ağcaqanad sancmasından da qoruyar.
Su nanəsi və ya istiotlu nanə mədə-bağırsaq spazmlarında, meteorizmdə, ürəkbulanma və qusmalarda çox xeyirlidir. Xolesistit, xolangit kimi xəstəliklərdə ödqovucu kimi işlətmək olur.
Nanə tərkibli preparatlar - laringit, faringit, traxeit, əsəb gərginliyi, yuxusuzluq və bir sıra nevrotik vəziyyətlərdə istifadə edilir. Mentol-stenokardiya və beyin damarlarının spazmı ilə gedən xəstəliklərdə, müxtəlif mənşəli ekzemalarda, atopik dermatitlərdə, neyrodermit, övrə kimi xəstəliklərdə müsbət təsir və eyni zamanda bir sıra bioloji aktiv əlavələrin tərkibinə daxildir.
Qədim Romada qonaqları xoş əhval-ruhiyyədə saxlamaq üçün otaqların döşəmələrini, stolların üstünü nanəli su ilə silərdilər.
Hər il iyun ayında Kapitoliyada tanrıça Mentanın şərəfinə keçirilən bayramda öyrəncilər başlarına nanədən hörülmüş çələng taxardılar. İmtahan verərkən də intellektual imkanların yüksəlməsi məqsədilə yenə də tələbələr başlarına nanə çələngləri taxardılar. İlk dəfə Hippokrat və Parasels nanənin şəfaverici xüsusiyyətlərini elmi cəhətdən əsaslandırıblar. İbn Sina isə onun geniş terapevtik imkanlarını təyin etdi. İbn Sinanın sözlərinə görə, nanə baş ağrılarında, qanlı qusmada, mədə xəstəliklərində, hıçqırmalarda, həzmi nizamlamaqda, tərlədici kimi, sarılıq xəstəliyində, sidikqovucu kimi, bağırsaq sancılarında çox effektivdir.
XII əsrdə Ə. Amasiatsi nanə dəmləməsinin ekzema, qaşınma, övrə, prokaza kimi xəstəliklərdə müalicəvi təsiri haqqında yazdı.

Müəllif: Firəngiz Rüstəmova
"TƏBABƏT VƏ MİFOLOGİYA: GÖRÜNƏN VƏ GÖRÜNMƏYƏN ƏLAQƏLƏR" kitabından