Zəncirotu latın d. Taraxakum adlanır və mürəkkəbçiçəklilər fəsiləsindən olan çoxillik bitkidir. Əfsanəyə görə, çiçəklərin tanrıçası yerə enir və çəmənləri, meşələri, bağçaları gəzib dolaşır ki, xoşuna gələn bir çiçək görsün. Onun qarşısına ilk dəfə zanbaq çıxır.
Tanrıça ondan soruşur:
– Sənin arzun nədir?
Zanbaq fikirləşmədən belə cavab verir:
– Mən istərdim ki, qədim bir qəsrdə bitim, zümrüd rəngli otlar məni əhatə etsin. Bağbanlar mənə xidmət etsin, şahzadə qız mənim gözəlliyimə həsəd aparsın.
Zanbağın belə özündən razılığından tanrıça kədərlənir və yoluna davam edir.
Bu dəfə onun qarşısına qızılgül çıxır və ondan maraqla soruşur:
– Sən mənim sevimli çiçəyim ola bilərsənmi?
– Mən çox incə və həssasam, onda gərək məni öz qəsrinin divarları yanında becərəsən, çünki mən hər yerdə bitə bilmərəm, mənə dayaq və yaxşı qulluq lazımdır.
Bu cavabdan da məmnun qalmayan tanrıça meşəyə tərəf yolunu davam etdirir və bu dəfə bənövşəni görür.
– Sən mənim sevimli çiçəyim ola bilərsənmi? - deyə ondan soruşur.
– Xeyir mən diqqət mərkəzində olmağı sevmirəm, mənə burada, gözlərdən uzaqda xoşdur. Məni ağacların yarpaqları günəşin istisindən qoruyur, bulaqlar suvarır.
Tanrıça cavabdan məmnun qalmır, çaşqın halda uzaqlaşır və parlaq sarı rəngli zəncirotunu görür.
– Sənə burada yaşamaq xoşdurmu?- deyə tanrıça ondan da soruşur.
– Mənə uşaqların olduğu bütün yerlər xoş gəlir, yolların kənarında, həyətlərdə belə bitə bilərəm, - deyə Zəncirotu cavab verir.
Tanrıça gülümsəyərək:
– Bax bu mənim sevimli çiçəyimdir, yazın əvvəlindən payızın son günlərinə qədər çiçəkləyəcəksən və uşaqların sevimli çiçəyi olacaqsan, - deyir. Həqiqətən də bu gözəl və şəfaverici bitki hər bir şəraitdə bitir və sapsarı gözəl çiçəkləri ilə hamı-ya sevinc bəxş edir.

Müəllif: Firəngiz Rüstəmova
"TƏBABƏT VƏ MİFOLOGİYA: GÖRÜNƏN VƏ GÖRÜNMƏYƏN ƏLAQƏLƏR" kitabından